John Muir Trail: the holy grail der wandeltochten

In 2009 liep ik – op weg naar Half Dome in Yosemite National Park – om 05:00 ’s ochtends langs een bord waarop de afstanden naar verschillende wandelbestemmingen vermeld stonden. Zo werd Nevada Fall aangegeven met 5.5 km en de top van Half Dome met 11.3 km. En helemaal onder op dat bord stond:

“Mount Whitney via John Muir Trail: 340 km”.

Ik herinner me nog goed dat ik moest lachen toen ik dit op een bord zag staan en, eigenwijs als ik ben, dacht dat het wel een schrijffout móest zijn. Tenslotte: welke gek loopt er nou vanaf daar 340 km door de wildernis naar een bergtop aan de andere kant van Californië?!

Ik stond dan ook versteld toen ik na de waanzinnige beklimming van Half Dome in het Visitor Centre tot de ontdekking kwam dat er inderdaad gekken waren die 340 km door de wildernis liepen om pas op Mount Whitney te stoppen. Maar na slechts het doorbladeren van een paar fotoboekjes wist ik het zeker: ooit zou ook ik zo’n gek zijn die vanuit Yosemite naar Mount Whitney zou lopen, over de John Muir Trail.

In de jaren die volgden ben ik me meer en meer gaan verdiepen in de John Muir Trail. Ik kwam er zelfs achter dat de JMT zelfs nog een grote broer heeft: de Pacific Crest Trail. Deze ultieme lange afstandswandeling loopt van de Mexicaanse grens dwars door de Mojave Desert, Sierra Nevada en Cascade Range naar Canada. Een nieuwe droom was geboren. Jaren heb ik me voorbereid op de PCT, tot ik in 2014 moest erkennen dat ik niet 5000 kilometer zonder mijn vriendin kon… Een tegenslag, maar daar waar de ene deur dichtgaat, gaat een andere open. De John Muir Trail kwam weer in mijn gedachten op en ik nam mij stellig voor om hiervoor wel naar Noord-Amerika af te reizen!

Nu klinkt de John Muir Trail misschien als een troostprijs, bij het annuleren van de Pacific Crest Trail, maar niets is minder waar. De hoogste bergpas, de meest afgelegen wildernis en de fysiek meest uitdagende beklimmingen van de PCT vind je op de John Muir Trail. Niet zomaar een wandelingetje dus, en daarom besloot ik mij gedegen voor te bereiden. Want wanneer de Holy Grail van middellange wandelpaden op de planning staat, wil je niets aan het toeval overlaten.

Ik zeg het maar meteen: de John Muir Trail is geen wandeling die je even tussendoor doet. Vier dingen maken deze tocht zwaarder dan een gemiddelde bergwandeling, en die loop ik hieronder een voor een langs.

Vooropgesteld: voor zeker niet iedereen die van (berg)wandelen houdt, hoeft de John Muir Trail een doel (of droom) te zijn. En dat heeft nog niet eens met de afstand te maken, of met de fysieke beproeving. Wat de JMT namelijk zo bijzonder maakt – en wat deze wandeling tevens van andere wandeltochten in bijvoorbeeld de Alpen onderscheidt, is uitgestrekte wildernis waar je in loopt. Het gedeelte van Muir Trail Ranch tot Whitney Portal is één grote wildernis, zonder wegen, gebouwen of andere voorzieningen. De +/- 8 tot 10 dagen die je over dit gedeelte doet, zorg je dus voor jezelf, en dat betekent al je eten mee op je rug!

Naast het dragen van je voedsel heeft het wandelen in een pure wildernis nog meer aspecten die de John Muir Trail tot een gevorderde wandeling maken. Zo loop je midden door de Sierra Nevada en dat betekent midden door Bear Country. Black Bears leven hier in veelvoud en de kans dat je er onderweg eentje tegenkomt is groot. Hoewel deze prachtige dieren banger zijn voor jou dan jij voor hen, kan het een obstakel zijn dat velen afschrikt. Ook andere wilde dieren zorgen voor terughoudendheid bij sommigen: ratelslangen, mountain lions en diverse roofvogels leven in het gebied waar jij doorheen wandelt.

Daarnaast vormt de hoogte van de John Muir Trail al een uitdaging op zich. Veruit het grootste deel van de trail loop je tussen de 3000 en 4000 meter, met uitschieters naar 4200 (Forester Pass) en 4500 (Mount Whitney). Ik kan je vertellen: 1000 meter op één dag klimmen (met een rugzak van 20+ kilo) is andere koek wanneer je je op deze hoogte begeeft. Een gevolg van deze hoogte is dat er rondom de passen nog niet gesmolten sneeuw kan liggen. De paden zo diep in de wildernis worden niet sneeuwvrij gemaakt, dus soms loop je kilometers achter elkaar door het witte poeder, wat een verhoogde kans op zowel uitglijden als verdwalen met zich meebrengt.

Tenslotte zijn over de écht grote rivieren bruggen aangelegd, maar alle kleinere stroompjes moet je zelf over of door zien te komen. Soms kan dit door middel van stenen of gevallen boomstammen die een weg naar de overkant creëren, maar vaak moet je ook gewoon door het water heen lopen. Soms enkeldiep, veel vaker kniediep of zelfs heuphoogte of hoger. Dit is misschien wel het gevaarlijkste aspect van de JMT, want nergens kom je zo in aanraking met de kracht van moeder natuur als rondom rivieren.

Het klinkt allemaal wat eng misschien, maar met een goede voorbereiding tackel je veel van deze obstakels. Lees je in over beren en overig wildlife, maak een uitgebreid eetschema middels een realistische routeplanning. Zorg voor goede kaarten (of een app) van het gebied en in een jaar met veel sneeuwval neem je stijgijzers met je mee.

Waar je ook zeker op tijd aan moet denken wanneer je de John Muir Trail wilt lopen, is een permit. Zonder een permit (toestemming om de wildernis te mogen betreden) mag je namelijk 99% van de JMT niet begaan. Je wordt gegarandeerd gecontroleerd en de straffen zijn niet mild, dus ga zonder permit ook echt niet op pad! Het is wel een heel gedoe, zo’n permit regelen, maar anderzijds is het goed dat de aantallen in deze ongerepte wildernis gereguleerd worden.

Een indicatie: elk jaar vragen tienduizenden mensen een permit aan om Yosemite National Park via Donohue Pass te verlaten, terwijl er per dag maar 45 permits zijn! Ik hoor je meteen denken: ja, dan is de kans mega klein dat je zo’n permit krijgt! Dat klopt: de permits om te starten vanuit Yosemite of vanuit Whitney Portal gaan via een loterij (bij Yosemite een wekelijkse loterij, t/m 24 weken vooruit) en de kans dat je er eentje toegewezen krijgt is enorm klein. Maar niet getreurd: wanneer je een beetje out of the box denkt, is een permit sneller aan te vragen dan een OV-chipkaart.

Zo had ook ik weinig geluk in de loterij en hoop ontglipte mij al redelijk, tot ik uitvond dat je ook twee dagen ten zuiden van Mount Whitney kunt beginnen met wandelen. Je loopt dan van zuid naar noord en moet twee dagen extra wandelen (en dus ook twee dagen extra eten mee dragen) maar deze permit, startend in Horseshoe Meadows (trailhead Cottonwood Pass), reserveer je zonder loterij op recreation.gov. Opgelet: ook deze permits zijn beperkt (40 per dag) dus wees er wel snel bij: het grootste deel komt precies zes maanden van tevoren vrij, om 7 uur ’s ochtends Californische tijd, en de rest twee weken voor vertrek.

Bij een tocht als deze begint het avontuur al maanden voor je eerste stap. Naast je permit regel je ook ruim van tevoren een bear canister en GPS-unit. Deze zijn noodzakelijk voor de JMT.

Eind 2016 besloot ik definitief om in de zomer van 2017 de John Muir Trail solo te gaan lopen. En eigenlijk begon meteen op die dag de voorbereiding. Buiten het feit dat je “standaard” wandelmateriaal nodig hebt, heeft de JMT namelijk nog wat extra aandachtspunten voor je. Zo is het verplicht, omdat je dwars door Bear Country loopt, om een zogeheten Bear Canister mee te nemen. Dit is een ronde ton van gehard kunststof die zo gemaakt is dat de beer deze niet kan openen. Alles wat een geur afgeeft (eten, shampoo, zonnebrand, lippenbalsem etc.) stop je hierin zodra je meer dan vijf meter bij je rugtas vandaan bent.

Daarnaast nemen veel mensen een GPS-unit mee voor noodgevallen. Omdat je in de middle of nowhere loopt en er onverhoopt toch wat fout kan gaan, wil je in geval van nood om hulp kunnen roepen. De SPOT (inmiddels de Gen4) en de duurdere Garmin inReach (Mini of Messenger) kom je het meest tegen op de trail.

Ik koos destijds voor een Spot, die als nadeel heeft dat je enkel berichten kunt verzenden (tracking, zodat je familie je route thuis kan volgen – één voorgeprogrammeerd bericht voor je wederhelft o.i.d. – een check-in zoals “ik heb vandaag overleefd en mijn tentje staat weer” – en natuurlijk de noodoproep naar hulpdiensten) maar in de praktijk leidde dit tot vervelende situaties. Buiten het feit dat de batterij niet oplaadbaar is, werkt deze communicatie niet altijd ideaal. Ik zou je daarom een Garmin InReach aanraden.

Zo, ik had mijn permit, Bear Canister en GPS-ontvanger op zak. Daarnaast uiteraard ook ultralichtgewichte gear, zoals:

Kortom: ik was helemaal klaar voor mijn avontuur!

Op 22 juli 2017 neem ik het vliegtuig naar LA en na drie dagen van tevergeefse pogingen mijn jetlag te overkomen reis ik per bus en trein naar Lone Pine. Nog één nachtje op een camping aan de voet van de Sierras voordat op 26 juli mijn avontuur begint. Hieronder probeer ik je door middel van foto’s een klein beetje mee te nemen over de John Muir Trail.

Ik lift met de excentrieke Bill mee naar het trailhead en begin te lopen. Wat een schoonheid, meteen al. Via New Army Pass loop ik Sequoia National Park binnen. De hele dag kom ik nul mensen tegen. Ik zet mijn tentje na 20 kilometer aan een meertje. Al die moeite tijdens de voorbereiding was het die eerste avond al waard.

Lopend langs kabbelende beekjes en door eeuwenoude Sequoia-bossen besef ik dat er geen fijnere bezigheid is dan wandelen door deze wildernis. Geen social media, TV of internet: just me and nature. Eenmaal over Guyot Pass krijg ik de Whitney Area in zicht. Zowel angstwekkend als imponerend. Ik krijg alleen maar meer zin.

Om 02:00 gaat mijn wekker want ik wil met zonsopkomst bovenop Whitney (op Alaska na de hoogste berg van Amerika) staan. Het wordt een ervaring om nooit meer te vergeten. Zonder enige twijfel de mooiste zonsopkomst die ik ooit gezien heb. Officieel begint de JMT voor mij hier pas trouwens. Via Crabtree Meadow loop ik de hele dag nog door, tot aan Tyndall Creek.

Een ontzettend pittige dag met zowel de hoogste pas van de John Muir Trail (Forester Pass) als de meest technische (Glen Pass). Op de noordkant van Forester kwam ik de eerste significante sneeuwvelden tegen; op Glen was het zowel ten zuiden als noorden van de pas glibberen geblazen. Een lange wandeldag die eindigt bij de adembenemende Rae Lakes.

Om 6:00 loop ik al weg langs een serie spiegelgladde smeltmeren waar door de ochtendzon beschenen bergtoppen perfect in reflecteren. De eerste drie uur loop ik globaal naar beneden, om vervolgens aan – wat achteraf bleek – de zwaarste beklimming van de JMT te beginnen. Pinchot Pass was lang en slopend, maar de uitzichten bleven alles goed maken.

Vanaf het mooiste kampeerplekje dat ik gehad heb loop ik richting Kings River. Er bekruipt mij een dubbel gevoel, want op de plek waar de JMT het water kruist, zijn in de afgelopen 10 dagen twee mensen omgekomen. Ik besluit een omweg te nemen en een rustigere crossing te zoeken. Vanaf daar verder naar Mather Pass, waar de sneeuw weer flink aanwezig is. Palisade Basin, de vallei aan de noordkant van Mather Pass, ervaar ik als de mooiste op mijn tocht.

Muir Pass staat vandaag op de planning, en van medewandelaars heb ik al vernomen dat Muir Pass gelijk staat aan sneeuw. Negen aaneengesloten kilometers welteverstaan. Elke meter ervan was genieten en afzien tegelijk. Lopend langs bergmeren met daarin drijvende ijsschotsen en omringd door besneeuwde pieken van minimaal 4000 meter. Wat voelde ik me klein.

Vanochtend verruil ik Kings Canyon National Park voor de John Muir Wilderness. Het maakt de natuur er niet minder mooi op. Het uitzicht vanaf Selden Pass geeft mij letterlijk kippenvel en datzelfde geldt voor de uitzichten vanaf Bear Ridge. Met het doorwaden van Bear Creek kan ik (op papier) één van de moeilijkste river-crossings afvinken, maar het enige dat ik hoefde te doen was genieten van deze dag.

Bij Vermilion Valley Resort even bijgetankt (de steak daar deed mij méér dan goed) maar vandaag moet er weer gewandeld worden. Silver Pass beklom ik nog met bewolking, maar niet lang daarna breekt het onweer los. Moeder Natuur dwingt mij al om 16:00 mijn tent op te zetten. Om 17:00 slaap ik.

Een prachtige dag die voornamelijk downhill loopt richting Reds Meadow. Langs bergmeren en stroompjes. Helaas val ik vandaag voor het eerst (en gelukkig voor het laatst) in het water. Schoenen en kleren tot de laatste vezel nat. Even balen, maar wederom maakt het uitzicht alles goed.

Na een waanzinnig natuurfenomeen (Devils Postpile) volgt een landschap van bergmeren waar je letterlijk geen genoeg van kunt krijgen. Garnet Lake forceerde mij al tot een break van een uur, maar bij 1000 Island Lake kon ik echt niet verder lopen. Een waanzinnige avond op één van de mooiste plekjes langs de JMT was het gevolg.

Via Donahue Pass betreed ik Yosemite National Park. Het voelt als thuis komen. Lyell Canyon is misschien wel de vredigste plek die ik ooit gezien heb. Water, bergen, gras en bomen. Ik pauzeer meerdere keren langs Lyell Creek. Bij Tuolumne Meadows besluit ik door te lopen richting Cathedral Peak, om daar mijn tent op te zetten.

Na een halve dag wandelen door Yosemite verlaat ik voor het eerst sinds Mount Whitney de John Muir Trail, om via een onverwacht zware trail Clouds Rest te beklimmen. Het uitzicht vanaf deze hoge bergtop is onbeschrijflijk, en de rook die de dalen van Yosemite vulde (er woedden vijf bosbranden op dat moment) maakte het geheel enkel mysterieuzer. Op weg naar beneden zet ik mijn tentje op met een uitzicht op Half Dome.

Om 04:00 gaat de wekker – tijd voor een nieuwe zonsopkomst. Als allereerste arriveer ik in het pikkedonker boven op Half Dome, om vervolgens met één andere hiker de zon te zien opkomen. Het is betoverend. Ik wandel terug naar mijn tentje, drink een kopje thee, en vervolg mijn weg richting Yosemite Valley. Het zit erop.

Ja echt, het zit erop. In ruim 700.000 stappen heb ik 410 kilometer door de Sierra Nevada gewandeld. In dik 114 uur ben ik dwars door drie nationale parken gelopen en heb ik bijna 15 kilometer geklommen. Maar was het het allemaal waard? Veel meer nog dan dat. De John Muir Trail heeft mij alles gebracht wat ik ervan verwacht had en nog veel meer. Met een onmetelijk gevoel van eenzaamheid wandelen door een oneindige wildernis. Ik vrees dat een verslaving geboren is.

“The Mountains are calling and I must go.” – John Muir, 1873

Is de John Muir Trail voor jou nog iets te hoog gegrepen en ben je op zoek naar een andere lange afstandswandeling? Of heb je de smaak te pakken en wil je meer van dit soort trails ontdekken? Lees dan ook onze artikelen over de Camino de Santiago Norte in Spanje, het Annapurna Circuit in Nepal, de W-Trek in Torres del Paine, Chili, de Peaks of the Balkans Trail of begin eens met het Pieterpad in Nederland! Ook een huttentocht in Oostenrijk is altijd een aanrader, net als wandelen in de Dolomieten in Italië.