Onze ‘oh-crap’ momenten


Reizen is te gek, mede omdat het zo avontuurlijk is. Maar soms… gaat het even mis. Dat moment waarop je het verkeerde straatje induikt en ineens een onveilig gevoel krijgt. Dat moment waarop je bijna je vlucht mist of je tóch nog opgelicht wordt. Dat oh…crap… Moment. Wij hadden ze hier:

Oh crap…opgelicht

Mirjam: “Het was mijn eerste verre reis en ik zat in een all-inclusive resort in de Dominicaanse republiek. Toen we de bus hadden genomen naar een stadje dichtbij, kwam er een jongen naar ons toe: Hee, ik ken jullie, jullie verblijven in het hotel waar ik werk! Wij toch nog een beetje achterdochtig vragen welk hotel dat dan zou zijn en waar dat is, maar de informatie die hij gaf klopte. Hij beloofde ons een gratis rondleiding door de stad. En die kregen we, inclusief fake-afdingtoneelstuk in de shop van zijn oom/broer/neef. Eerlijk gezegd was het nog best een leuke rondleiding! We vroegen of we met hem op de foto mochten en lieten de foto later aan het hotelpersoneel zien. Natuurlijk werkte de jongen daar helemaal niet! Maar hoe wist hij dan precies in hotel we verblijven, vroegen wij naïef. Hij heeft natuurlijk gevraagd aan de buschauffeur waar jullie ingestapt zijn! Oh… Crap…”

DSC00983
Zie hem smilen, ik snap het wel, hij had zijn omzet voor een week weer gehaald!

Oh crap…Verkeerde bus

Saskia: “Na op het vliegveld in Singapore al zwaar ondervraagd te worden door de douane – omdat ik een one-way ticket en geen retour had – dacht ik mijn grootste ‘oh crap-moment al wel gehad te hebben, maar nee. Ik wilde een treinkaartje kopen van Singapore naar Bangkok, leek me een toffe alternatieve manier voor vliegen. Volgens insiders kon ik beter naar het treinstation gaan om daar een kaartje te kopen, dan dit online te doen omdat de Maleisische treinservice nogal vreemd in elkaar steekt. Dus ik ging even naar het treinstation om dat te doen. Het treinstation heet het Woodlands Train Checkpoint, dus ik ging met de metro naar Woodlands station. Niet wetende dat dat echt alleen een metrostation is. Uiteindelijk een juiste bus gevonden vanaf een ander metrostation. Dacht ik. Totdat we ineens de bus uit gezet werden en ik een verdacht bordje met “Do you have your passport?” zag. Niet dus. Ik was bij de grens met Maleisië. Je wilt in Singapore geen gedoe bij de douane. Daarom vroeg ik vroeg een medewerker waar toch die trein was (jep, ik deed de domme European-truc). “Not here, this is just Woodland Checkpoint, not TRAIN checkpoint.” En ik werd door allerlei gangetjes weer het gebouw uit begeleid door een andere douanebeambte. Met behulp van weer een andere bus kwam ik dan toch echt bij het treinstation, maar helaas, kaartjes werden maar een bepaald aantal dagen van tevoren verkocht…. En ik was te vroeg. Volgende keer maar iets beter researchen, of misschien tóch via internet kopen.

woodlands checkpoint

Oh crap… fietsen op een zandweg

Mirjam: “De Lonely Planet Indonesië blijkt soms niet zo accuraat. Fietsen huren op Gili Air en het eiland rondfietsen is volgens de LP een goed idee. Volgens ons niet echt. Het lijkt meer op klunen. En met een veel te kleine (Indonesisch maatje), simpele fiets is dat niet heel makkelijk bij 35 graden.”

P1000355

Oh crap… camera weg

Annemarie: “Ik moet bekennen dat ik vrij veel oh-crap-momenten heb, maar het toppunt van stommiteit bereikte ik in Bolivia. Ik mag erg graag een feestje meepakken, dus zo ook in La Paz. Het begon al in het hostel. Reizigers ontmoet, biertje erbij, hartstikke gezellig allemaal. Helaas, de hostelbar ging dicht, dus de gezelligheid moest elders voortgezet worden. Al snel kwam er een flyer op tafel van één of ander feestje. Misschien ken je het wel, er worden een aantal taxi's besteld en hup, met de hele bups naar één of andere vage backpackerskroeg ergens in de stad. En gezellig was het! Biertjes, shotjes, dansen, zoenen, dat soort dingen. En daar moesten foto's van gemaakt worden. Dus ik sta vrolijk met mijn camera te zwaaien, plaatjes schietend van al die gezelligheid. En stop hem weer ‘veilig' terug in mijn tas, die ik weer ‘veilig' onder mijn jas leg. Eén korte WC-break later… tas weg. Shit. Met z'n allen de kroeg doorzoeken. En gelukkig, daar ligt de tas in een hoek. Zonder camera… F*CK mijn foto's! …snik… De volgende ochtend bel ik (met mijn brakke hoofd) direct mijn reisverzekering en doe het hele verhaal uit de doeken… oh crap… misschien had ik toch niet zó eerlijk moeten vertellen wat er gebeurd was. En bij de toeristenpolitie gaat het me al niet veel beter af. Waar de camera gestolen is? “Something with blue in the name, but I don't know if it's the name of the party or the name of the bar…”. Geen vergoeding, gelukkig wel een gedeeltelijke back-up van het eerste deel van mijn reis. Maar voortaan geen waardevolle spullen mee op stap, en iets beter opletten!”

bar La Paz

Maar gelukkig hebben we de (telefoon) foto's nog…

Oh crap… deet vergeten

Mirjam: “Avond één van mijn Thailand reis. Lekker buiten eten. Geen mug te zien. Dat dacht ik tenminste. De volgende dag bleek anders… Oh crap. Mijn benen zaten zo onder de bulten, dat ik een week in lange broek moest lopen anders werd ik nagewezen, aangestaard en serieus gevraagd of ik een dokter nodig had…”

P1020501
En het verplichte foute ‘tempel huurblouseje' maakt het af…..

Oh crap…ik ben een beetje misselijk

Annemarie: “Wagenziekte, daar heb ik dus ont-zet-tend last van. Op reis gaat er daarom altijd wel een pakje reisziektetabletten mee. Uit voorzorg. Innemen, dat is dan een tweede punt. Dat wil ik nog weleens vergeten. Zo ook in Peru. Ik ging een rondvlucht maken boven de beroemde Nazca lijnen. Leuk man, in zo'n zes persoons vliegtuigje. Bij het zien van de kotszakjes aan de zittingen dacht ik ineens weer aan dat pakje reistabletten die natuurlijk netjes opgeborgen zat in mijn backpack… oh crap… Ik heb alle zes de zakjes nodig gehad. En dan duren 35 minuten heel erg lang. Niks heb ik van die prehistorische lijnfiguren gezien. $ 100,- zo de papieren zakjes in. Als ik er aan denk word ik weer misselijk. Maar, eh… ken je dat verhaal van die ezel? Juist… Ecuador, walvisspotten… oh, crap!”

tiny airplane
Oh wat leuk!… oh shit…. bleeeeeh…. 

Oh crap… verdwaald

Saskia: “Verdwalen is voor mij niks nieuws, maar dit was wel het toppunt. We waren op Lombok, en besloten een avondwandeling te maken. Wegen hadden geen namen, en natuurlijk waren we vergeten een visitekaartje mee te nemen van de homestay waar we zaten. Dus maar onthouden aan herkenningspunten. Totdat het donker werd, want toen bleek het écht donker te zijn. We kwamen bij wat woningen maar hadden geen idee waar we daadwerkelijk waren. Ten einde raad klopten we maar bij één van de hutjes aan. Een hele familie deed open, en toen we in ons beste crappy engels vertelden dat we verdwaald waren en geen idee hadden waar we heen moesten maar dat we wel wisten dat de homestay bij de enige rotonde was die we gezien hadden, wist wonderbaarlijk genoeg iemand met een scootertje wel waar we heen moesten.. Dus met z'n tweeën achterop een scootertje, bestuurd door een wildvreemde man, biddend dat we niet ontvoerd werden, of een torenhoge rekening kregen aan het einde. Maar nee, niets van dit alles. We werden keurig teruggebracht naar onze homestay en hoefden helemaal niets te betalen. Faith in humanity restored.”

Oh crap… too spicy

Mirjam: “We werden uitgenodigd om mee te doen aan een BBQ, bij een homestay in Indonesië. Het was donker, dus ik zag niet wat ik opschepte. Mmmm lekker, rijst met een sausje, een flinke schep saus. Eén hap en mijn mond brandde volledig weg. Maar je wilt natuurlijk niet onbeleefd zijn, je hebt immers zelf opgeschept. De enige uitweg was, meer rijst opscheppen om het geheel iets te temperen. Ik heb gegeten tot ik niet meer kon!”

P1000287
De bewuste bbq…

Oh crap… geen geld

Annemarie: “Ik reisde met de nachttrein van Bangkok naar Laos. Ik ging naar een ander land, dus besteedde mijn laatste Thaise bahts aan wat drinken en eten in de trein. Kwam mooi uit! Eenmaal aangekomen in Laos moest ik een visum betalen…. contant…. oh crap. Of ik Thais geld had… eh nee. Of ik dollars had… eh nee. Voor de pinautomaat moest je eerst de douane door, maar zonder visum mocht dat natuurlijk niet. En creditcard was – om wat voor reden dan ook – niet mogelijk. Na uren wachten en discussiëren, mocht ik onder begeleiding, achterin een oude truck, naar de dichtstbijzijnde pinautomaat en kwam alles toch nog goed. Een paar uur later dan gepland, dat wel.”

money!
Alles komt altijd goed. En zo niet, dan toch!

Oh crap… alles is vol

Mirjam: “Tijdens Chinees Nieuw jaar op de bonnefooi naar hét strand van Taiwan gaan bleek niet zo'n goed idee. Helemaal voorbereid op het zoeken van een leuke accommodatie, bleek dat heel lastig, als in: alles was vol. Er was echter nog 1 camping die slaapzakken op de grond verhuurde. De reden waarom deze camping nog wat plek had, laten zich raden door de foto's:

IMG_0779
De gezelligste camping ooit!

IMG_0780

Oh crap… Black Magic

Saskia: “We hadden niet uit kunnen vinden hoe we vanaf de boot in Kuta (het zuiden van Lombok) moesten komen dus onze strategie was om zo snel mogelijk andere buitenlanders te vinden die daar ook heen wilden, zodat we in ieder geval een taxi konden delen als dat nodig was. Al snel vonden we drie meisjes uit Oekraine en een Spaanse vrouw die zich bij hen had aangesloten die ook naar Kuta wilden. Zij leken nogal goed te weten hoe alles werkte, wij zijn nogal relaxed dus besloten hen te volgen. Al snel hadden ze een busje aangehouden en het onderhandelingsproces begon. De Spaanse vrouw, type wereldreiziger (80's rugzak, verwassen kleurloos shirt met gat, mannelijke bergsandalen en een attitude van been there, done that) werd al snel zeer temperamentvol en onbeschoft. De taxichauffeur wilde alleen ons ‘de Dutch girls' nog meenemen. Maar ja, dan werd het weer drie keer zo duur. Uiteindelijk hebben wij de situatie gesust en ging iedereen toch in het busje. Maar een gezellige rit was anders. Dat de taxichauffeur ons afzette in Kuta maakte hij ons nog even duidelijk dat het echt niet slim was nog verder te reizen met de Spaanse vrouw, ‘because they do a lot of black magic in Kuta'.”

P1000344

De leukste cadeaus voor reizigers vind je in onze travelshop

Mijn reisdagboek
€ 14.95
SHOP NU
Waboba water bouncing ball
€ 10.95
SHOP NU

1 comment

Add yours

+ Leave a Comment